Month: Lipiec 2012

Kiedy córce trudniej odejść z domu

Wioletta  była studentką trzeciego roku weterynarii. Na wymagających studiach radziła sobie świetnie. Często była chwalona przez prowadzących profesorów i doktorów za intuicję oraz dokładność. Chętnie dawała notatkami z wykładów i pożyczała ciekawe książki kolegom z wydziału. W towarzystwie uchodziła za osobę otwartą, skorą do imprez. Od rozpoczęcia studiów mieszkała w akademiku. Do momentu wyprowadzki z domu miała dość dobry kontakt z matką. Przez pierwszy rok mama codziennie wydzwaniała do akademika godzinami wypytując córkę o najdrobniejsze detale z jej życia. Przez telefon udzielała całych list nakazów i zakazów, których Wioletta miała bezwzględnie przestrzegać. Mama Wioletty obrażała się, gdy córka wieczorem natychmiast nie podchodziła do telefonu lub zmieniała plany nie uprzedzając matki podczas rozmowy uprzedniego dnia.  Gdy po zakończonych z sukcesem studiach zamieszkała z chłopakiem relacja z matką zmieniała się w otwarty konflikt.

Już nie mogę wytrzymać sama z sobą

Ciągle napięte nerwy jak postronki i wszystko cię denerwuje? Czujesz, jak najdrobniejsze działanie nie po twojej myśli podnosi adrenalinę. Taki stan świadczy o wysokim poziomie stresu i lepiej zastanowić się nad przyczyną. Jednak zmiany menopauzalne nie stanowią przyczyny, każdego stanu poirytowania.

Dystres, czyli destrukcyjny poziom stresu objawia się między innymi wybuchowością, rozdrażnieniem, utratą panowania nad emocjami.  Coraz częściej pojawiają się uwagi na temat niedokładności i zapominalstwa ponieważ wysoki stres powoduje kłopoty w funkcjonowaniu pamięci i skupianiu uwagi. W tej sytuacji wskazana jest konsultacja psychologiczna.

Jak sobie radzić z osobą chorą w rodzinie

Od wielu już lat sukcesywnie wydłuża się wiek życia ludzi. Oznacza to jednak nie tylko więcej satysfakcji z jakości życia, ale także niejednokrotnie wieloletnie zmaganie się z chorobami.

Osoba chora w rodzinie to wyzwanie dla wszystkich domowników. Często diagnozie o przewlekłej chorobie towarzyszy także kryzys, który obejmuje nie tylko chorego, ale także jego najbliższe otoczenie społeczne.

Jak zatem satysfakcjonująco ułożyć relacje z chorym w rodzinie?

Kiedy dusza choruje…

Gorsze samopoczucie, niechęć do wychodzenia z domu i silna potrzeba ukrycia się przed światem. Brak potrzeby kontaktu z innymi osobami. Depresja. Zrób krok, by wyprzedzić poważne konsekwencje choroby. Szukaj i domagaj się pomocy! Nie musisz być sam z chorobą!

 

Depresja to stan pogorszenia nastroju, zmniejszenia energii i aktywności oraz zainteresowań. Schorzenie ma jednak wiele obliczy oraz symptomy, które odpowiednio wcześnie zdiagnozowane mogą uchronić przed tragedią. O chorobie duszy opowiada dr Jadwiga Melnyczuk psychiatra, psychoterapeuta z Poradni Psyche Scanmed Multimedis w Krakowie.

Kiedy wzrasta zagrożenie depresją?

Trudno oprzeć się wrażeniu, że świat przyspieszył w ostaniach trzydziestu pięciu latach jak formuła. Wciśnięci w fotel pędzącego bolidu jedni przeżywają ekstazy samorealizacji inni wpadają w pracoholizm, a jeszcze inni dowiadują się gdzie leżą ludzkie granice lęku – gubiąc się zupełnie w obsłudze własnego życia. Są jeszcze osoby, które nie zapomniały że bolid ma hamulce i kierownicę, a potężna moc silnika zaprzęgnięta jest w kaganiec z wolnej woli. Czasem potrafią przycisnąć gaz do dechy, a czasem zatrzymać się nawet na dłużej.

Jak pomóc mężczyźnie dorosnąć

Nie da się dorosnąć za mężczyznę w roli syna. On sam musi wykazywać przede wszystkim chęć do zmian. Gdy jest odwrotnie,  mamy do czynienia ze świadomym „nie” i możemy się jedynie ustosunkować do jego decyzji  oraz poinformować o konsekwencjach. Żaden człowiek nie ma czarodziejskiej różdżki, która magicznie odmienia czyjąś wolę,  jeśli on sam nie zechce. Przekonanie o wszechmocnym autorytecie matki, też jest raczej pobożnym życzeniem.

Nie lubię się wyróżniać

To na pewno jedno z haseł osoby nieśmiałej i tym samym jeden z ulubionych sposobów na życie. W końcu, jak sama nazwa wskazuje, osoba, która jest przysłowiową _szarą myszką_ *woli nie wzbudzać swoją osobą emocji, niepotrzebnego zamieszania lub podziwu*.

Jak odbieramy bezpruderyjność?

Pruderia- to jak podaje słownik języka polskiego to udawana, fałszywa wstydliwość.

Bezpruderyjność jako taka nie ma swojej definicji- identyfikowana jest właśnie jako opozycja do pruderii.

Próbując stworzyć więc taką definicję można pokusić się o stwierdzenia, że bezpruderyjność to odwaga bycia sobą i otwartego komunikowania swoich potrzeb, emocji, przekonań. Także w sferze seksu.

Odważ się na wizytę u psychologa – pierwsza wizyta u psychologa, jak się przełamać

Podjęłaś już w duchu tę pierwszą i najważniejszą decyzję: udasz się po pomoc do psychologa.

Przede wszystkim należą Ci się gratulacje: mówienie o swoich emocjach,  postawa poszukiwania pomocy, powiedzenie „dosyć tego, chcę przestać cierpieć”! wymaga odwagi, ale jest też najskuteczniejszą metodą uporania się z tym, z czym samemu trudno sobie poradzić.

Jak nie zostać seks- lodówką

Wraz z wieloma zmianami w okresie menopauzy, zmienia się również sfera seksualna kobiety oraz biologia układu rozrodczego. Wiele zależny od wcześniejszego zadowolenia z życia seksualnego oraz dobrej relacji między partnerami, opartej na zrozumieniu i akceptacji zmian  zachodzących z upływem czasu.